Welcome Europa volgt een aantal jonge immigranten uit onder andere Marokko en Roemenië in hun zoektocht naar werk en een beter leven in Europa. Het leven in Europa is echter niet zo rooskleurig als ze zich van tevoren voorstelden. Door gebrek aan geld slapen ze op straat of in auto’s en niet zelden hebben ze met politie en discriminatie te maken. Soms belanden ze in de prostitutie om te kunnen overleven, een ervaring die door hun religieuze achtergrond nog ondraaglijker wordt. Door de persoonlijke, intieme benadering van filmmaker Bruno Ulmer wordt het gevoel van heimwee en vernedering bijna voelbaar.

De jonge Bengaalse immigrant Licu is van het type optimistische gelukzoeker. Charmant en hardwerkend heeft hij zich in Rome een baantje weten te bemachtigen in de modebranche. Maar ondanks zijn opmerkelijke aanpassingsvermogen blijven de tegenstellingen tussen de Italiaanse omgangscodes en de moslimgebruiken uit zijn familie groot. Als er een brief arriveert met daarin een foto van zijn bruid, lijkt het erop dat hij Bangladesh en Italië in één en dezelfde toekomst zal kunnen verenigen. Dit blijkt echter minder gemakkelijk dan verwacht.

Men is wat men eet, luidt een gezegde, en in de Londense wijk Barking eet niet iedereen hetzelfde. Niet meer, in elk geval. De grootschalige toestroom van immigranten, die er andere voedingsgewoonten op nahouden, wordt door sommige oudere bewoners met argusogen gadegeslagen. Regisseur Marc Isaacs observeert een aantal oer-Britse bewoners in hun worsteling met de immigratiegolf. Hij treedt de geportretteerden zonder vooroordelen tegemoet, ook als ze de gradatie van ‘blackness’ bespreken of mismoedig vaststellen dat de culturele kloof onmogelijk kan worden overbrugd.

Op de linkeroever van de Schelde staat een flatgebouw dat boven z’n omgeving uittorent. Antwerpenaren hebben deze flat de bijnaam ‘Chicagoblok’ gegeven en zien het als een plek om te mijden. In dit gebouw wonen armlastige Belgen en immigranten samen, meer dan 35 nationaliteiten bevolken de 26 verdiepingen. In deze betonnen bijenkorf staat een camera in de lift, waar bewoners voor de lens passeren. Met sommige bewoners gaat de camera mee en vertelt hij hun verhaal: grote en kleine verhalen die de omgeving ontstijgen.

De in Mali wonende Salah Salahina Sounfountera is toeristengids in zijn thuisland. Zijn ambitie is om een bedrijf op te bouwen. Door zijn afwijkende opvattingen botst hij met de heersende normen en waarden in zijn land. Hij is fel gekant tegen vaste tradities waarin mensen afhankelijk zouden kunnen zijn van anderen, zonder dat zij in hun eigen levensonderhoud voorzien. Salah wordt door zijn vrouw, zijn vrienden en zijn familie gezien als een toubab, een man met het gedrag en het karakter van een blanke. Om niet buiten de groep te vallen, moet Salah zich conformeren aan de heersende opvattingen, maar dat doet hij niet van harte.